Λίγες μελωδίες αρκούνται στο να ντύνουν τις στιγμές μας ενώ εκείνες που πραγματικά αξίζουν γίνονται η κραυγή που δεν τολμήσαμε ποτέ να βγάλουμε. Στις αρχές του 2006 η alternative rock σκηνή χρειαζόταν μια ηλεκτρική εκκένωση και οι Thirty Seconds to Mars την προσέφεραν απλόχερα με το The Kill. Γνωστό σε όλους και ως Bury Me από το εκρηκτικό του ρεφρέν αυτό το κομμάτι δεν έμεινε απλώς στα charts. Έγινε ένα μανιφέστο εσωτερικής σύγκρουσης και οπτικοποιήθηκε μέσα από ένα από τα πιο καθηλωτικά βίντεο κλιπ που γυρίστηκαν ποτέ.
Η ανατομία μιας μουσικής έκρηξης
Πίσω από την ακατέργαστη ενέργεια της κιθάρας και τα σπαρακτικά φωνητικά του Jared Leto κρύβεται μια έξυπνη συνθετική ιδιοτροπία. Το τραγούδι είναι γραμμένο σε ρυθμό βαλς. Αυτή η επιλογή δίνει στο κομμάτι μια σχεδόν υπνωτιστική κίνηση που χτίζει την ένταση αργά και βασανιστικά μέχρι τη στιγμή που όλα καταρρέουν στη γέφυρα του τραγουδιού.
Πολλοί πίστεψαν πως οι στίχοι μιλούν για το τέλος ενός μεγάλου έρωτα. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ πιο βαθιά και σκοτεινή. Ο Leto έγραψε αυτό το τραγούδι για τη μάχη που δίνει ο κάθε άνθρωπος με τα δικά του φαντάσματα. Η φράση «bury me» δεν είναι μια κραυγή απόγνωσης προς έναν σύντροφο. Είναι η απόφαση να θάψεις τον παλιό σου εαυτό μαζί με τους φόβους και τις αυταπάτες σου ώστε να μπορέσεις επιτέλους να σταθείς απέναντι στην αλήθεια σου.
Ένα στοιχειωμένο ξενοδοχείο και η μάχη με το είδωλο
Αν η μουσική έβαλε τη σπίθα το βίντεο κλιπ ήταν εκείνο που έβαλε τη φωτιά. Ο ίδιος ο Jared Leto ανέλαβε τη σκηνοθεσία κρυμμένος πίσω από το μυστηριώδες ψευδώνυμο Bartholomew Cubbins. Ο στόχος ήταν ξεκάθαρος και φιλόδοξος. Να μεταφερθεί η κλειστοφοβική παράνοια της κινηματογραφικής Λάμψης σε τέσσερα λεπτά μουσικής.
Η μπάντα κλείνεται σε ένα επιβλητικό και άδειο ξενοδοχείο. Η αρχική υπόσχεση για μια σύντομη παραμονή μετατρέπεται σε εφιάλτη όταν ανοίγει η απαγορευμένη πόρτα ενός συγκεκριμένου δωματίου. Από εκείνη τη στιγμή οι διάδρομοι γεμίζουν ψευδαισθήσεις. Το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο της πλοκής είναι η συνάντηση των μελών του συγκροτήματος με τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ντυμένοι με επίσημα ρούχα μιας άλλης εποχής αυτοί οι σιωπηλοί σωσίες παρακολουθούν τα θύματά τους. Είναι η απόλυτη οπτική μεταφορά των στίχων καθώς ο πρωταγωνιστής έρχεται κυριολεκτικά πρόσωπο με πρόσωπο με το ίδιο του το εγώ.
Οι κρυμμένοι κώδικες πίσω από την κάμερα
Η μαγεία του βίντεο κρύβεται στις λεπτομέρειες που οι περισσότεροι θεατές ανακάλυψαν μετά από πολλές προβολές.
- Ο αριθμός της πόρτας: Το στοιχειωμένο δωμάτιο φέρει τον αριθμό 6277. Αν πληκτρολογήσει κανείς αυτά τα ψηφία σε ένα παλιό τηλέφωνο σχηματίζεται η λέξη MARS. Αυτός ο κωδικός έγινε έκτοτε το κρυφό σήμα κατατεθέν της μπάντας.
- Οι σελίδες της τρέλας: Στη σκηνή όπου ο πρωταγωνιστής χτυπά μανιωδώς τα πλήκτρα μιας γραφομηχανής το χαρτί δεν γράφει κάποιο λογοτεχνικό κλισέ. Επαναλαμβάνει εμμονικά τη φράση «This is who I really am» υπενθυμίζοντας τον πυρήνα του τραγουδιού.
- Η τεχνική της έντασης: Η χρήση της χωρισμένης οθόνης πολλαπλασιάζει την αγωνία του θεατή και δίνει την αίσθηση ότι ο χρόνος και ο χώρος διαλύονται γύρω από τους μουσικούς.
Η κληρονομιά μιας αλήθειας
Είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία του το The Kill δεν ακούγεται σαν ένα νοσταλγικό απολίθωμα της emo και alternative εποχής. Παραμένει ζωντανό γιατί αγγίζει μια διαχρονική ανθρώπινη ανάγκη. Την ανάγκη να κοιτάξεις στον καθρέφτη χωρίς φόβο και να αποδεχτείς αυτό που βλέπεις όσο τρομακτικό κι αν μοιάζει στην αρχή.
Όταν ο ρυθμός έγραψε το πιο απρόσμενο φινάλε
Κάθε μεγάλο τραγούδι κρύβει μέσα του μια αόρατη σπίθα που περιμένει την κατάλληλη στιγμή για να ανάψει ξανά. Για το The Kill αυτή η στιγμή ήρθε χρόνια αργότερα όταν ο βετεράνος ντράμερ των Red Hot Chili Peppers Chad Smith βρέθηκε μπροστά σε ένα λευκό μουσικό χαρτί. Αντιμετώπισε το κομμάτι στο απόλυτο σκοτάδι καθώς δεν το είχε ακούσει ποτέ στη ζωή του. Με οδηγό μόνο τη μελωδία και την κραυγή του τραγουδιστή αφέθηκε ελεύθερος να φανταστεί το δικό του ρυθμικό μονοπάτι.
Χωρίς προετοιμασία και χωρίς δεύτερη ευκαιρία ο Smith μετέτρεψε το άγνωστο σε οικείο. Μέσα σε λίγα λεπτά έχτισε μια καταιγίδα από χτυπήματα τόσο αληθινή και γεμάτη πάθος που έμοιαζε να υπήρχε εκεί από πάντα. Η έντασή του ήταν τόσο μεγάλη που η μπαγκέτα έσπασε στα χέρια του χωρίς όμως να σταματήσει ούτε για ένα δευτερόλεπτο την ορμή του. Πολλοί φίλοι της μουσικής ένιωσαν πως εκείνη η καθαρή έκρηξη έφτασε σε ύψη που ξεπερνούσαν ακόμη και την αρχική ηχογράφηση αποδεικνύοντας πως το ένστικτο ενός μεγάλου καλλιτέχνη μπορεί να ξαναγράψει την ιστορία μέσα σε μια ανάσα.
Η συγκίνηση κορυφώθηκε λίγο καιρό μετά όταν ο Shannon Leto ο άνθρωπος που γέννησε τον αυθεντικό παλμό του τραγουδιού βρέθηκε στο ίδιο δωμάτιο με τον άνθρωπο που τον επαναπροσδιόρισε. Καθώς ο Leto τιμούσε με τα τύμπανά του τη μουσική των Peppers ο Smith εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του. Το βλέμμα της έκπληξης έδωσε αμέσως τη θέση του σε μια ζεστή αγκαλιά γεμάτη σεβασμό και παιδικό ενθουσιασμό. Σε εκείνο το δευτερόλεπτο δύο διαφορετικές γενιές της rock ενώθηκαν σιωπηλά. Ήταν η πιο όμορφη απόδειξη πως όταν η μουσική παίζεται με ψυχή δεν υπάρχουν σύνορα παρά μόνο άνθρωποι που επικοινωνούν στην πιο καθαρή γλώσσα του κόσμου.
Πάνος Βαγενάς
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου